در یک سنی، به خصوص بعد از بعضی ناملایمات، آدم یک چیز بیشتر دلش نمی خواهد: این که ولش کنند راحت باشد!

حتی از این هم بهتر: جوری رفتار کنند انگار مرده ای!

: [سلین_قصر به قصر]

:: کلی حرف دارم و دلم میخواد بنویسم، ولی هیچ جوره نمیتونم. حالت بدیه، انگار هم یبسی هم اسهال!

میدونی واسشون عزیزی، میدونی اونا خوبت رو میخوان. میدونی اونا خیلی دوستت دارن اما بازم یه جورایی، اصلا هرطور که شده میخوای از زیر بار حرفاشون در بری.

دلت میخواد گوش نکنی به نصیحتاشون و هی اشتباه کنی و هی بزنی جاده خاکی.

اره لجبازی کن اصلا مهم نیست اونا چی میگن و چی میخوان تویی که مهمی؛ باید انقدر اشتباه کنی تا خودت درست رو پیدا کنی وگرنه با صد تا حرف مردم بازم به خودت نمیای!